Οι υπερδυνάμεις δεν είναι ανίκητες

Η φωτο είναι δημιούργημα ΑΙ 

Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και η στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν ανέδειξαν ορισμένα σημαντικά συμπεράσματα.

1. Οι υπερδυνάμεις δεν είναι τόσο πανίσχυρες όσο συχνά παρουσιάζονται. Η Ρωσία, που αρχικά εκτιμούσε ότι θα πετύχαινε τους στρατηγικούς της στόχους σε σύντομο χρονικό διάστημα, βρίσκεται πλέον στον πέμπτο χρόνο ενός πολέμου με τεράστιο ανθρώπινο, οικονομικό και πολιτικό κόστος. Αντίστοιχα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τη συντριπτική στρατιωτική τους υπεροχή, δεν πέτυχαν την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος ούτε επέβαλαν μια συνολική πολιτική λύση. Τελικά οδηγήθηκαν σε κατάπαυση του πυρός χωρίς να έχουν επιτύχει τους πιο φιλόδοξους στόχους που πολλοί είχαν προεξοφλήσει.

2. Οι αμυνόμενοι διαθέτουν συχνά ένα ισχυρό ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα. Όταν ένας λαός πιστεύει ότι υπερασπίζεται την πατρίδα του απέναντι σε εξωτερική επίθεση, μπορεί να αντέξει πολύ μεγαλύτερες θυσίες από όσες προβλέπουν οι στρατιωτικοί σχεδιασμοί των αντιπάλων του.

3. Οι υπερδυνάμεις ενεργούν πρωτίστως με βάση τα δικά τους συμφέροντα. Η επίκληση της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή της ανθρωπιστικής προστασίας συχνά συνυπάρχει με γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Όσοι επενδύουν την τύχη τους στην προσδοκία άμεσης ξένης στρατιωτικής στήριξης οφείλουν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί. Αν, για παράδειγμα, μεγάλα τμήματα της ιρανικής κοινωνίας είχαν εξεγερθεί θεωρώντας βέβαιη την άμεση επέμβαση των ΗΠΑ για την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος, είναι πιθανό να ακολουθούσε μια αιματηρή καταστολή χωρίς την αναμενόμενη εξωτερική υποστήριξη. Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι οι μεγάλες δυνάμεις σπάνια αναλαμβάνουν το κόστος που αφήνουν να εννοηθεί με τη ρητορική τους.