Το Βέλγιο έσωσε την τιμή του Μουντιάλ

Η φωτό είναι δημιούργημα ΑΙ

Η ευρεία νίκη του Βελγίου (4-1) επί των ΗΠΑ δεν ήταν απλώς μια ποδοσφαιρική επιτυχία. Για πολλούς φιλάθλους αποτέλεσε μια υπενθύμιση ότι, παρά τις σκιές που κατά καιρούς πέφτουν πάνω στο άθλημα, ο τελικός κριτής εξακολουθεί να είναι ο αγωνιστικός χώρος. Όταν οι παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο, η ποιότητα, η ομαδικότητα και η προσπάθεια μπορούν ακόμη να υπερισχύσουν της ισχύος, της πολιτικής επιρροής και της επικοινωνιακής δύναμης.

Εφόσον δημιουργείται η εντύπωση ότι πολιτικές παρεμβάσεις ή πιέσεις ισχυρών παραγόντων μπορούν να επηρεάζουν αποφάσεις που αφορούν μια διεθνή διοργάνωση, η αξιοπιστία του αθλητισμού δοκιμάζεται. Η ανεξαρτησία των θεσμών και η ίση εφαρμογή των κανονισμών δεν είναι τυπικές διαδικασίες. Αποτελούν την ίδια τη βάση της εμπιστοσύνης των φιλάθλων.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, εξίσου σοβαρή απειλή για το ποδόσφαιρο. Η ολοένα μεγαλύτερη εμπορευματοποίησή του. Το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στις γειτονιές, στα εργοστάσια, στις αλάνες και στις εργατικές συνοικίες. Ήταν ανέκαθεν το πιο λαϊκό άθλημα του κόσμου, γιατί μπορούσε να παιχτεί από όλους και να το παρακολουθήσουν όλοι.

Σήμερα, όμως, σε πολλές μεγάλες διοργανώσεις, οι τιμές των εισιτηρίων, τα πακέτα φιλοξενίας και το συνολικό κόστος παρακολούθησης αποκλείουν μεγάλο μέρος των απλών φιλάθλων. Οι εξέδρες γεμίζουν ολοένα περισσότερο από όσους διαθέτουν υψηλά εισοδήματα ή από εταιρικούς προσκεκλημένους, ενώ εκείνοι που κράτησαν ζωντανό το άθλημα επί δεκαετίες δυσκολεύονται ακόμη και να βρεθούν στο γήπεδο.

Αυτό δημιουργεί ένα βαθύ παράδοξο. Το πιο λαϊκό άθλημα του πλανήτη κινδυνεύει να μετατραπεί σε θέαμα προσιτό κυρίως στις οικονομικές ελίτ. Το ποδόσφαιρο δεν χάνει μόνο μέρος του κοινού του. Κινδυνεύει να χάσει την κοινωνική του ψυχή.

Η αξία του ποδοσφαίρου δεν μετριέται μόνο από τα τηλεοπτικά συμβόλαια, τις χορηγίες ή τα εμπορικά του έσοδα. Μετριέται από το αν ο εργάτης, ο άνεργος, ο φοιτητής, ο συνταξιούχος και κάθε παιδί μπορούν ακόμη να αισθάνονται ότι το γήπεδο είναι και δικός τους χώρος.

Αν το ποδόσφαιρο θέλει να παραμείνει το παγκόσμιο λαϊκό παιχνίδι, οφείλει να προστατεύσει δύο θεμελιώδεις αξίες. Την ανεξαρτησία των θεσμών του από κάθε εξωαγωνιστική επιρροή και την πρόσβαση των απλών ανθρώπων στις κερκίδες. Χωρίς αυτές, θα εξακολουθήσει να είναι ένα τεράστιο εμπορικό προϊόν, αλλά θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον κόσμο που το δημιούργησε.