του Αντώνη Πανούτσου
Tο ίδρυμα Κακογιάννη είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα βαλκανικού μπαρόκ αλά Πειραιώς.
Γρανίτες, τζαμαρίες, μεταλικά κουφώματα και κολώνες, δένουν αρμονικά με τη διπλανή ψησταριά που διαφημίζει «λουκάνικο, πίτα 0,90».
Ένα appropriate setting για την παρουσίαση των θέσεων του Ποταμιού σχετικά με τη μεταρρύθμιση στη Δημόσια Διοίκηση.
Όταν γίνεται παρουσίαση του προγράμματος με μια ώρα καθυστέρηση, σε μια αίθουσα που δεν μπορείς να μπεις, χωρίς πρόγραμμα των ομιλιών -που πιθανόν και να μην υπήρχε- το να έχει στελέχη που να ακούν στο βυζαντινού μεγαλείου τίτλο «πολιτικός υπεύθυνος στον τομέα Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης του Ποταμιού», δεν σε κάνει αυτόματα ευρωπαίο.
Ούτε και τα κλισέ στις ομιλίες όπως τις διάβασα αργότερα στο site του κόμματος.
Γιατί όταν το νέο που φέρνεις στην πολιτική είναι φράσεις μεγαλείου κοινοτοπίας, ότι το Ποτάμι θέλει «Ένα κράτος όλων των Ελλήνων, ένα κράτος που δεν ανήκει στους κομματικούς πάτρωνες και τις τοπικές βαρωνίες», μπορώ να προσθέσω ότι από τον καιρό του Κουκούδη δεν υπήρξε κόμμα που να μην πει ότι θέλει ένα κράτος όλων των Ελλήνων.
