Η παγίδα της «δύναμης»: όταν η πολιτική Τραμπ στο Ιράν μετατρέπεται σε αυτοεγκλωβισμό *

Πηγή: Unsplash

Η ισχύς που υποτίθεται ότι λύνει τα προβλήματα τελικά τα πολλαπλασιάζει

 

Υπάρχει μία επαναλαμβανόμενη αυταπάτη στη διεθνή σκηνή: ότι η επίδειξη δύναμης οδηγεί σε γρήγορες λύσεις. Στην περίπτωση της πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στο Ιράν, η αυταπάτη αυτή συγκρούεται με την πραγματικότητα.

Η στρατηγική της «μέγιστης πίεσης» δεν φαίνεται να φέρνει υποχώρηση. Φέρνει κάτι πιο άβολο: προσαρμογή του αντιπάλου και σταδιακή εμπέδωση μιας σύγκρουσης χωρίς καθαρή διέξοδο.

Από την τακτική νίκης στο στρατηγικό τέλμα

Στη θεωρία, το τραμπικό μοντέλο είναι απλό: 

πίεση → κάμψη αντοχής → διαπραγμάτευση.

Στην πράξη, ωστόσο, το Ιράν δεν λειτουργεί ως αντίπαλος που υποχωρεί γραμμικά. Αντιδρά διαφορετικά:

· δεν επιλέγει την ευθεία σύγκρουση

· δεν κάνει θεσμικές υποχωρήσεις

· επενδύει στον χρόνο και στη φθορά

Το αποτέλεσμα είναι μια σύγκρουση που δεν «τελειώνει», αλλά ανατροφοδοτείται.

Η μεγάλη αυταπάτη: ότι η ένταση σημαίνει έλεγχος

Το πιο προβληματικό στοιχείο της στρατηγικής Τραμπ δεν είναι η σκληρότητά της, αλλά η ψευδαίσθηση ότι η κλιμάκωση ισοδυναμεί με έλεγχο.

Όμως, στην πραγματικότητα:

• κάθε πίεση γεννά αντίδραση
• κάθε αντίδραση περιορίζει τις επιλογές
• κάθε νέα κίνηση στενεύει τον χώρο αποκλιμάκωσης

Έτσι, η πολιτική που ξεκινά ως εργαλείο επιβολής μετατρέπεται σε μηχανισμό περιορισμού του ίδιου του δρώντος.

Το ανομολόγητο πρόβλημα: δεν υπάρχει «διέξοδος»

Το κρίσιμο ερώτημα πάντως παραμένει αναπάντητο: ποιο είναι το τέλος αυτής της στρατηγικής;

• Αν αποσκοπεί στην αλλαγή συμπεριφοράς του Ιράν, πότε επιτυγχάνεται;
• Αν αποσκοπεί στη στρατιωτική αποδυνάμωση, πόσο μακριά πρέπει να φτάσει;
• Αν αποσκοπεί σε πολιτικό μετασχηματισμό, ποιος τον εγγυάται;

Όσο αυτά τα ερωτήματα παραμένουν θολά, η πίεση παύει να είναι εργαλείο και γίνεται αυτοσκοπός.

Μία στρατηγική στα όριά της

Οι αναλυτές περιγράφουν την κατάσταση ως στρατηγική παγίδα: μια δυναμική όπου η αναζήτηση γρήγορης λύσης παράγει παρατεταμένη κρίση.

Και αυτό είναι το πραγματικό παράδοξο: η ισχύς που σχεδιάστηκε για μια άμεση υλοποίηση στόχων, μπλέχτηκε τελικά στην αβεβαιότητα στόχων και επιλογών.

Επίλογος

Η περίπτωση αυτή δεν αφορά μόνο το Ιράν ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφορά ένα ευρύτερο μοντέλο σκέψης στη διεθνή πολιτική: την ιδέα ότι τα πολύπλοκα προβλήματα μπορούν να λυθούν με γραμμική πίεση. Η πραγματικότητα, όπως φαίνεται ξανά, είναι εντελώς διαφορετική: η ισχύς μπορεί να ανοίγει μια σύγκρουση, αλλά δεν εγγυάται ποτέ το κλείσιμό της.

____________

* Σημείωση σύνταξης

Το παρόν άρθρο είναι βασισμένο σε δημοσιευμένη ανάλυση του Eurasia Review για τη στρατηγική ΗΠΑ–Ιράν.