“Η Ιστορική Μνήμη και η Ανάγκη για Σεβασμό: Αφορμή από την Παρέλαση της 25ης Μαρτίου”

Η πρόσφατη παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα, κατά την οποία σπουδαστές της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού φώναξαν υβριστικά συνθήματα κατά της Τουρκίας, αναδεικνύει την ανάγκη να διαχωρίσουμε την ιστορική αναφορά από τη ρητορική μίσους. Η αναφορά στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 αποτελεί μια ιστορική πραγματικότητα, που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στη συλλογική μνήμη. Η αναγνώριση αυτών των γεγονότων είναι σημαντική για την κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης, αλλά οφείλουμε να την προσεγγίζουμε με σεβασμό και υπευθυνότητα.

Αντίθετα, η χρήση υβριστικών εκφράσεων, όπως αυτές που ακούστηκαν κατά την παρέλαση, ενισχύει την ένταση και τον εθνικισμό, χωρίς να προσφέρει ουσιαστική λύση ή πρόοδο. Τέτοιες εκδηλώσεις δεν προάγουν τον διάλογο, αλλά παρατείνουν τους διαχωρισμούς και τις αντιπαραθέσεις. Ο διάλογος και η συμφιλίωση μεταξύ των λαών απαιτούν υπευθυνότητα και προσεκτική προσέγγιση, χωρίς να καταφεύγουμε σε επιθέσεις ή προσβολές κατά ολόκληρων εθνών.

Η ιστορική μνήμη πρέπει να χρησιμοποιείται για την ενίσχυση της ειρηνικής συνύπαρξης και της αμοιβαίας κατανόησης, όχι για να αναζωπυρώνει το μίσος. Το περιστατικό στην παρέλαση αποτελεί αφορμή για να υπενθυμίσουμε τη σημασία του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της πολυφωνίας των απόψεων, για να οικοδομήσουμε σχέσεις βασισμένες στην αλληλεγγύη και την ειρηνική συνύπαρξη.

Δεν ξεχνώ!

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ήταν η απαρχή της μεγαλύτερης περιπέτειας του Ελληνισμού μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Στις 20 Ιουλίου 1974, πέντε μέρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, τουρκικές χερσαίες δυνάμεις υποστηριζόμενες από το ναυτικό και την αεροπορία άρχισαν να αποβιβάζονται στις βόρειες ακτές της Κύπρου. 

Αλλά ποιοι μείνανε για να υπερασπίσουν το νησί;

Ενδεικτικοί είναι οι διάλογοι του Έλληνα Πρέσβη στη Λευκωσία, Λαγάκου με τους Γεώργιο Βασιλειάδη και τους Μητροπολίτες Κύπρου, Άνθιμο, Γεννάδιο και Κυπριανό, όπως αυτοί αποτυπώνονται στο ημερολόγιο του:

"Να φύγει ο Μακάριος, κι  εγώ ας βλέπω, πίσω από τα σίδερα της φυλακής, να καίγεται η Λευκωσία". Φράση γεμάτη μίσος και εμπάθεια, χωρίς αγάπη για την πατρίδα, ενός χωρίς περιεχόμενο κίβδηλου πατριωτισμού ανώτατου δικαστή, πρόεδρου της ΕΣΕΑ, πολιτικής τότε πτέρυγας της ΕΟΚΑ Β, του Γεωργίου Βασιλειάδη.

Ας εγκαταλείψουμε τους μύθους!

«Οι συνομιλίες με την Κύπρο τερματίσθηκαν, σε ό,τι αφορά τη ρωσική πλευρά. Η Ρωσία περιμένει την απόφαση της τρόικας για τη διάσωση της Κύπρου πριν εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο θα συμμετάσχει», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας Αντόν Σιλουάνοφ μετά την αναχώρηση του Κύπριου ομολόγου του Μιχάλη Σαρρή από τη Μόσχα. Με το «απευθυνθείτε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», ξεπροβόδιζε πριν από λίγα χρόνια ο Πούτιν τον Παπανδρέου στη Μόσχα, όταν και αυτός είχε βγει στη γύρα για βοήθεια. 

«Τσολάκογλου» και ο σύντροφος Χριστόφιας;

Η κυπριακή κυβέρνηση και οι εκπρόσωποι των δανειστών κατέληξαν τελικά σε συμφωνία για το μνημόνιο. Τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης αφορούν τόσο το σκέλος των εσόδων όσο και τις δημόσιες δαπάνες, δηλαδή τα ήδη γνωστά σε εμάς, μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, χαράτσια κλπ.  Αφού Ρώσοι και Κινέζοι αρνούνται να δανείσουν και εξαγοράσουν το χρέος –τι παραμύθι και αυτό! -, βρέθηκε ο «σύντροφος» Χριστόφιας ως άλλος «Τσολάκογλου» να «ξεπουλήσει» τη χώρα του.