![]() |
| Photo: Menelaos Myrillas/SOOC |
"Ο κόσμος μέσα από τα social media έχει κατακεραυνώσει
την επιλογή του νέου ΠτΔ. Δεν σας κάνει εντύπωση η στήριξη πολιτικών και
δημοσιογράφων που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το κοινό αίσθημα; (από σχόλιο αναγνώστη)"
<=>
"...Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσει κανείς τη στάση του κ.
Παυλόπουλου τον Δεκέμβριο του '08. Ο ένας είναι η επιλογή του τότε
υπουργού να αντιμετωπίσει με ανοχή τους οργισμένους νέους και να
τους δώσει χώρο να εκτονώσουν το μίσος τους στο κράτος και την
αστυνομία, με συγνωστή παράπλευρη απώλεια την ολοσχερή καταστροφή
πολλών καταστημάτων του κέντρου της Αθήνας. Ο άλλος είναι η
ανικανότητα της ηγεσίας του υπουργείου να εκπονήσει ένα σχέδιο που
θα διασφάλιζε τις περιουσίες των πολιτών χωρίς να τεθεί σε
κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα κανενός. Αυτό δηλαδή που είναι η
αυτονόητη υποχρέωση κάθε υπουργείου Δημοσίας Τάξεως στην Ευρώπη.
Όψιμα ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε την πρώτη εκδοχή. Διότι, όπως όλοι
θυμόμαστε, τότε κατακεραύνωνε, κατά τον συνήθη αταβισμό του, τη
βία που ασκούσε γενικώς το κράτος κατά των νέων. Σήμερα
αναγκάζεται να δώσει στον κ. Παυλόπουλο τον τίτλο του ειρηνοποιού,
για να βρεί κοινούς τόπους ανάμεσα σε αυτήν την απρόσμενη
υποψηφιότητα και τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πώς αυτή η πρόταση έρχεται να
επιστεγάσει μια μακρά περίοδο σιωπής για εκείνη την πενταετία και
τις ευθύνες της τότε ηγεσίας της χώρας και στην ουσία να την
αθωώσει τελεσίδικα. Ο ίδιος ο κ. Καραμανλής ακολούθησε την τακτική
της σώφρονος σιωπής (δηλαδή της απραξίας με μισθό βουλευτή) και
όλοι οι άλλοι ασχολήθηκαν μόνο με τις ευθύνες των μνημονιακών
κυβερνήσεων. Έτσι δεν τροφοδοτήθηκε ποτέ μία συζήτηση για τα λάθη
και τις παραλείψεις του στην πορεία προς την κρίση δανεισμού (σε
αντίθεση με την καταστροφική για τον ίδιο υπερέκθεση του ΓΑΠ), με
αποτέλεσμα ο χρόνος και η απόσταση να τροφοδοτούν τον μύθο του
ηγέτη εθνικής εφεδρείας. Ο οποίος δεν ευχερεί προς το παρόν
αυτοπροσώπως, αλλά μας στέλνει τον πιστότερο συνεργάτη του. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως να γίνομαι άδικος. Γιατί ποιος
μπορεί να είναι καταλληλότερος για αρχηγός του κράτους από
εκείνον που έχει διορίσει το μισό κράτος; Και τι πιο φυσικό, ένας
θεσμός χωρίς αρμοδιότητες να αποτελεί έπαθλο απραξίας;"
Ολόκληρο το άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη

