Έγραφα χθες για το κενό ηγεμονίας – όχι μόνο ως απουσία ισχυρής πολιτικής ηγεσίας, αλλά κυρίως ως έλλειψη μιας κοινής λογικής, ενός συνεκτικού αφηγήματος για το μέλλον του λαού και της χώρας. Αυτής της αίσθησης ότι «υπάρχουμε μαζί», με σχέδιο, με δικαιοσύνη, με φροντίδα.
Και μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, ήρθε ένα μικρό αλλά αποκαλυπτικό επεισόδιο: η διαμάχη για το πότε θα πληρωθούν οι συντάξεις. Οι μικροσυνταξιούχοι, όπως κάθε μήνα, προσπαθούν να επιβιώσουν. Τα παράπονα, γνωστά: «Η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το πρώτο δεκαπενθήμερο – στο δεύτερο μετράμε ψίχουλα».
Λόγω Πάσχα, η αντιπολίτευση ζήτησε να καταβληθούν νωρίτερα οι συντάξεις Μαΐου, μέσα στον Απρίλιο. Ζήτημα ανθρώπινης ανάγκης, φυσικά. Αλλά και απόδειξη του πόσο λίγο πια μπορεί να προσφέρει το κράτος – όχι μόνο χρήματα, αλλά κυρίως αίσθηση προοπτικής.
Κανείς δεν απάντησε στο βασικό ερώτημα: αφού οι συντάξεις δεν φτάνουν για δύο δεκαπενθήμερα, πώς θα φτάσουν για τρία;
Δεν αρκεί να παίζουμε με τις ημερομηνίες. Δεν αρκεί να μετακινούμε την απόγνωση μερικές μέρες νωρίτερα ή αργότερα. Το ερώτημα δεν είναι πότε πληρώνονται οι συντάξεις – το ερώτημα είναι πώς οικοδομείται ξανά η αξιοπρέπεια. Πώς απαντάμε στους ηλικιωμένους μας ότι δεν τους βλέπουμε σαν βάρος ή σαν «στατιστική», αλλά σαν στυλοβάτες μιας κοινωνίας που χάνει το νόημά της.
Το Πάσχα πέρασε. Αλλά η ανάσταση που χρειάζεται η κοινωνία μας είναι ακόμα ζητούμενο.
⸻
Ενδεικτικές Πηγές
• ΕΡΤ News: «Αίτημα κομμάτων για νωρίτερη πληρωμή συντάξεων πριν το Πάσχα»
• Εφημερίδα των Συντακτών: «Οι συντάξεις δεν φτάνουν – Αγωνία στους χαμηλοσυνταξιούχους»
• In.gr / Capital.gr / News247: «Πληρωμές κύριων και επικουρικών συντάξεων – Ημερομηνίες και δηλώσεις πολιτικών»
