Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση από το 2008 ως ένα εσωτερικό ζήτημα των χωρών που επλήγησαν από αυτήν. Μετέθεσε έτσι, όλο το βάρος προσαρμογής στα επιμέρους κράτη – μέλη, αντί να δει τις συστημικές αδυναμίες του ΕΥΡΩ και τις διεθνείς παραμέτρους. Καλλιέργησε με τον τρόπο αυτό τον εθνικισμό και την εσωστρέφεια. Τις προκαταλήψεις και το διχασμό.
Η τελική έκβαση του «ελληνικού ζητήματος«, θα έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη της Ευρώπης αλλά και της περιοχής.
Αν αποτύχουμε, ούτε οι Έλληνες, ούτε άλλος ευρωπαϊκός λαός θα βγει κερδισμένος.
Η ΕΕ και η Ελληνική Κυβέρνηση έχουν εγκλωβιστεί.
Η νέα κυβέρνηση αυτοεγκλωβίστηκε στη διαπραγμάτευση σημείων του μνημονίου – κάποιες «κόκκινες γραμμές», όπως τις ονομάζει. Έχασε έτσι την ευκαιρία να καταθέσει ένα εθνικό, ελληνικό πρόγραμμα για τις μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.
Παράλληλα, οι εταίροι μας παραμένουν εγκλωβισμένοι στην επιλογή της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας, ενώ μετά από 5 χρόνια οικονομικών θυσιών απαιτείται να προχωρήσουν οι μεγάλες αλλαγές που αναδιαρθρώνουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας.
Στη συνέχεια το άρθρο του ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, Προέδρου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ για τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμικούς εταίρους και την πορεία της χώρας.
