Κηρύγματα και ρητορείες *

του Κώστα Γ. Μαμέλη

Μήνας Ιούλιος, ο Καίσαρ του καλοκαιριού με το μεγάλο «πίθο των Δαναΐδων» του. Κουαρτέτο και κρυφτούλι, κάθιδροι σχολιαστές, αγχωμένη αντιπολίτευση, κυβερνητική διελκυστίνδα, κομματική σχιζοφρένεια, κι όπου φτωχός κι η μοίρα του. Το εγχώριο εκκρεμές στα όρια ύπαρξης και ανυπαρξίας. Υβρις της επερχόμενης τραγωδίας. Μέρες που είναι (καλοκαιρινές) στην πόλη του φραπέ και της πυρωμένης ασφάλτου, η πολιτική στροβιλίζει ενδιαφέρουσα κι ελκυστική μέσα στην υπερβολή, τα απίθανα, τα ψυχιατρικά της. Ιδεολογήματα, λαϊκισμός, ψεύδος, απόκρυψη, αλαζονεία, δραματικές ανατροπές κι ο τούρκικος καφές μας (σαν του Αζίζ Νεσίν) στο «ναι και όχι». ΝΑΙ στην Ευρώπη των λαών, στην ισότιμη και ενιαία ευρωζώνη. ΝΑΙ στην Ευρώπη της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της ευημερίας. ΝΑΙ σε μια βιώσιμη λύση εξόδου από την κρίση, με ανάπτυξη, βιώσιμο χρέος, αναδιανομή των βαρών, λιτό βίο, μάχη κατά της ανεργίας. ΟΧΙ στη «γερμανική Ευρώπη» της λιτότητας, στην Ευρώπη των δύο κύκλων, την Ευρώπη του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου, την Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών.

Γιατί ο κόσμος αγαπάει τόσο πολύ τη Ζωή Κωνσταντοπούλου;

" Είναι ένας Λάκης Λαζόπουλος της πολιτικής. Σε μια εποχή που ο κόσμος έχει ανάγκη από λύσεις, η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποδαυλίζει την περιρρέουσα υστερία και κάνει ό,τι μπορεί για να απαλλάξει τους ψηφοφόρους της από τη διαδικασία της σκέψης "

***

Γιατί λέει στους ψηφοφόρους αυτό ακριβώς που θέλουν να ακούσουν, με τη στομφώδη και επιστημονικοφανή διατύπωση που απαιτείται για να ψαρώσεις κάποιον αμαθή και χειραγωγήσιμο. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη να ακούσουν πως δεν φταίνε οι ίδιοι για την κατάστασή τους, άρα όποιος διαμορφώσει τη ρητορική του με άξονα την πλήρη άφεση αμαρτιών, εντάσσοντας μάλιστα σ’ αυτήν γλωσσικά πυροτεχνήματα, εύπλαστες ακαδημαϊκές αοριστίες και δικολαβίστικες τεχνικές, κερδίζει κατευθείαν τη συμπάθειά τους.

΄Εστω. Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου.Κρίνε για να κριθείς*

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

Ζούμε την πιο ενδιαφέρουσα πολιτική εποχή, στο λυκαυγές του νέου πολιτικού κύκλου της χώρας, μετά τον οριστικό ενταφιασμό της μεταπολίτευσης. Μεταπολίτευση που στον επιθανάτιο ρόγχο της «εξαφάνισε» όλες τις πολιτικές της ηγεσίες και προχτές «σταύρωσε» την τελευταία, οχυρωμένη στο εθνικό Μαζινό της.

Η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται έμφοβοι αφενός ενώπιον μιας σκληρής και μακράς πορείας προσαρμογής στο νέο, γερμανικής κοπής, «πρότυπο» κοινωνικής και οικονομικής ζωής, σε συνθήκες θεσμοποιημένης λιτότητας και αφετέρου (ως αυτονόητη εξέλιξη) μπροστά στο μπερδεμένο κουβάρι της νόθας πολιτικής μας τάξης, που κυριαρχείται από ιδεοληψία, λαϊκισμό, ροπή στο ψεύδος και στην αναξιοπιστία της «εύκολης» λύσης.

Πριν ο δημόσιος λόγος στραφεί στην προσφιλή του μανιέρα, την καταγγελτική (του δραματοποιημένου μανιχαϊσμού) ή τη διδακτική (της «προσευχής του δυτικόφρονος» -Τόλης Νικηφόρου… θα γίνω μια ακόρεστη αγορά, θα ζήσω με την αγωνία του χρήματος, θα βλέπω τη μοναδική διάσταση στα πράγματα…), είναι ανάγκη να στραφούμε στα ουσιώδη και κυρίαρχα.

«Αναζητώντας δικτάτορα»; (Ο ρόλος της Ζωής Κωσταντοπούλου)

Έχουν γίνει απίστευτα πράγματα στην ιστορία ας μη δούμε και αυτό! Το "ΠΟΤΕ μη λες ΠΟΤΕ" ισχύει στην πολιτική: Και ο Μουσολίνι ήταν ηγέτης της αριστερής πτέρυγας του μαρξιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας, με τις πιο ακραίες αντιπολεμικές θέσεις και κατήγγελλε για συμβιβασμένους τους υπόλοιπους σοσιαλιστές ηγέτες, αλλά δεν τον εμπόδισε τίποτε στη δημιουργία του fascio και την πορεία στη Ρώμη.
Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στη συνέχεια! (Γ.Π.)
=>Η ελληνική κοινωνία, στο έπακρο απελπισμένη, βρίσκεται προς αναζήτηση του ισχυρού άνδρα ή της γυναίκας που θα της επιτρέψει να ταυτιστεί φαντασιακά με κάποια ισχυρή εξουσία, η οποία θα της δώσει επιτέλους την αίσθηση μιας ισορροπίας και μίας τάξης. Από την αρχή της κρίσης, στις πλατείες και στις συζητήσεις των «καθημερινών ανθρώπων», μπορούσε κανείς να διαγνώσει το ισχυρό αίτημα, διατυπωμένο με χιλιάδες τρόπους, για έναν «ηγέτη», για μια επί τέλους ισχυρή εξουσία που θα βάλει τέρμα στην «κομματοκρατία» και τη ρεμούλα, θα αντιμετωπίσει τους «τοκογλύφους» και «θα απελευθερώσει» την Ελλάδα από τους ξένους ληστές. Γι’ αυτό και τα δεκάδες ή χιλιάδες σχέδια επί χάρτου για αλλαγή του Συντάγματος ‒προς την κατεύθυνση της περιστολής της νομοθετικής εξουσίας και την ανάδειξη ισχυρού εκτελεστικού βραχίονα‒ που κυκλοφορούσαν αφειδώς στο εσωτερικό των αγανακτισμένων, παράλληλα βεβαία με άλλες θετικές προτάσεις για ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας.

Οι Έλληνες αναζητούσαν έναν «ηγέτη», σε μια εποχή «λειψανδρίας». Ας θυμηθούμε ότι προτάθηκαν ή αυτοπροτάθηκαν πολλοί, όπως ο Βγενόπουλος και άλλοι, μόνο που βέβαια ήταν πολύ αχαμνοί για έναν τέτοιο ρόλο. Αρκετοί μάλιστα ετοιμάστηκαν να φορέσουν το δίκοχο, με τη ναπολεόντεια και αυταρχική συμπεριφορά τους, και όχι μόνο ο Κασιδιάρης ή ο Μιχαλολιάκος. Αυταρχικές προσωπικότητες αναδείχθηκαν πολλές και στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο αλλά απέτυχαν είτε λόγω της ηλικίας τους είτε λόγω του περιθωριακού τους χαρακτήρα και της έλλειψης πρόσβασης σε κέντρα εξουσίας. Κοινό χαρακτηριστικό τους η επιδίωξη της δραχμής, όχι διότι αγαπούσαν τόσο πολύ το εθνικό νόμισμα, ή ότι δεν καταλάβαιναν τις καταστροφικές οικονομικές συνέπειες που θα επιφέρει σήμερα μια τέτοια ενέργεια, αλλά διότι η εγκατάλειψη του ευρώ, και κατά συνέπεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα σήμαινε πως η χώρα θα έπλεε πλέον σε «αχαρτογράφητα νερά», χωρίς κανέναν έλεγχο, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα, και υπ’ αυτές τις συνθήκες θα μπορούσαν οι πλέον αυταρχικές λύσεις να γίνουν εφικτές, σε συνθήκες διάλυσης του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής ζωής και του κοινωνικού ιστού. Σε τέτοιες συνθήκες ανθεί το φασιστικό φαινόμενο.

Αυτό είναι σοβαρό

Γιάννης Βαρουφάκης. Το τέλος του παιχνιδιού

Ο κ. Βαρουφάκης τα 'κανε θάλασσα. Στο πιο σημαντικό, στο πιο κρίσιμο έργο της ζωής του προτίμησε να παίξει τον εαυτό του και όχι να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ρόλου του. Γιατί; Διότι δεν κατάλαβε ότι «Αυτό είναι σοβαρό.» Και μάλιστα ιδιαζόντως σοβαρό, διότι οι αποφάσεις και η συμπεριφορά του είχαν (και έχουν ακόμη) να κάνουν με τη ζωή των άλλων.

-

ΥΓ. Διακινδυνεύω μια πρόβλεψη. Όταν καταλαγιάσουν τα πράγματα και αποτιμηθεί ψύχραιμα το πεντάμηνο αυτής της θορυβώδους, αλαλουμοειδούς και επώδυνης για τη χώρα διαπραγμάτευσης, οι πολέμιοι της λιτότητας θα καταλογίσουν μεγάλες ευθύνες στον κ. Βαρουφάκη και τον ΣΥΡΙΖΑ για υπονόμευση της αξιοπιστίας των πολιτικών κατά της λιτότητας. Εννοώ σοβαρούς μελετητές εντός και εκτός Ελλάδας. Όχι τους αιθεροβάμονες εντός και εκτός Ελλάδας. Η απουσία ενός στοιχειώδους σχεδίου με συγκεκριμένες, μη μαξιμαλιστικές προτάσεις υποκαταστάθηκε από ανοησίες (τζιχαντιστές), απειλές (Κούγκι), το «μια έτσι, μια αλλιώς» (θα πληρώνουμε στο διηνεκές το ΔΝΤ και δεν το πληρώνουμε). Είναι απίστευτο ότι ούτε μια νέα ιδέα δεν ακούστηκε από ένα κίνημα που αυτοπροσδιορίζεται ως ριζοσπαστικό και προοδευτικό, και ήθελε να αλλάξει την Ελλάδα και τη Ευρώπη.

Στη συνέχεια το άρθρο του Κ.Π. Αναγνωστόπουλου από το The Books´ Journal/3.6.2015

Πύρρειος ή Καδμεία νίκη

του Κώστα Γ. Μαμέλη

Συνέβη προχτές στη φτωχική πολιτική γειτονιά μας, όπου με συλλογή υπογραφών (κλασσικό μέσο φραξιονισμού), η Παναρίτη «εξαναγκάστηκε» σεπαραίτηση από την εκπροσώπηση στο ΔΝΤ (αφού προηγήθηκε, ως προεόρτιο, δεκάωρο «ξύλο» στον «διασωθέντα» Ταγματάρχη).

Οι υπογραφές βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ επέτυχαν «νίκη», δείχνοντας (εκ των υστέρων) αξιοθαύμαστη ανακλαστική αντίδραση για όσους «εφάπτονται» των μισητών μνημονίων.

Απολύτως ετεροχρονισμένα (και αφού ανέχτηκαν αρκετές δεκάδες «εφαπτόμενων» στη βουλή  και στην κυβέρνηση) ποιούμενοι την ανάγκη φιλοτιμία (ξέρουν αυτοί την ανάγκη),βρήκαν στο πρόσωπο Παναρίτη έναν εύκολο και αρκούντως ευάλωτο αντίπαλο.

Δεν σκέπτονται ότι ο πραγματικός ηττημένος είναι «η συλλογική απόφαση» της πιο βαριάς κυβερνητικής ομάδας;

Δεν αναλογίζονται ότι «ακύρωσαν» τον πανταχόθεν βαλλόμενο υπουργό Βαρουφάκη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κρίσιμη θέση του στην  σημαντικότερη φάση της - κατ΄ αυτούς- αντιμνημονιακής μάχης;

Η ΕΕ και η Ελληνική Κυβέρνηση έχουν εγκλωβιστεί.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση από το 2008 ως ένα εσωτερικό ζήτημα των χωρών που επλήγησαν από αυτήν. Μετέθεσε έτσι, όλο το βάρος προσαρμογής στα επιμέρους κράτη – μέλη, αντί να δει τις συστημικές αδυναμίες του ΕΥΡΩ και τις διεθνείς παραμέτρους. Καλλιέργησε με τον τρόπο αυτό τον εθνικισμό και την εσωστρέφεια. Τις προκαταλήψεις και το διχασμό. 

Η τελική έκβαση του «ελληνικού ζητήματος«, θα έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη της Ευρώπης αλλά και της περιοχής. 

Αν αποτύχουμε, ούτε οι Έλληνες, ούτε άλλος ευρωπαϊκός λαός θα βγει κερδισμένος.

Η ΕΕ και η Ελληνική Κυβέρνηση έχουν εγκλωβιστεί.

Η νέα κυβέρνηση αυτοεγκλωβίστηκε στη διαπραγμάτευση σημείων του μνημονίου – κάποιες «κόκκινες γραμμές», όπως τις ονομάζει. Έχασε έτσι την ευκαιρία να καταθέσει ένα εθνικό, ελληνικό πρόγραμμα για τις μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.

Παράλληλα, οι εταίροι μας παραμένουν εγκλωβισμένοι στην επιλογή της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας, ενώ μετά από 5 χρόνια οικονομικών θυσιών απαιτείται να προχωρήσουν οι μεγάλες αλλαγές που αναδιαρθρώνουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Στη συνέχεια το άρθρο του ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, Προέδρου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ για τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμικούς εταίρους και την πορεία της χώρας.

Αγχέμαχο

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

Αρκετά με το παρελθόν. Οπως κι αν ονομαστεί, κατά τις εγχώριες υπερβολές (φαύλο, μαύρο, καταστροφικό ή ονειρικό, αξέχαστο), μας έφερε εκόντες - άκοντες στη στιγμή της αλήθειας.

Το μέλλον αποτελεί τη «μεγάλη εικόνα» της χώρας και του λαού μας. Και αλήθεια αποτελεί η γνώση της διαμόρφωσης του μέλλοντος της χώρας και των ανθρώπων της.

Μόλις ξεφύγουμε από την κοντόθωρη «μικρή εικόνα», που μας απομυζεί μέρα τη μέρα, με την άκριτη αντιπαράθεση, την εισαγόμενη κατάθλιψη, την επιβαλλόμενη τεχνητή φοβία, μας περιμένει το «ενώπιος ενωπίω».

Και οι ώρες πλησιάζουν με βηματισμό ταχύ, τραχύ, τετελεσμένο.

Φίσερ: Μόνο να λυπηθεί την Ελλάδα μπορεί κάποιος!

 «ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ» 

 ...«Για πάνω από πέντε χρόνια η Τρόικα έχει κάνει την Ελλάδα αντικείμενο ενός αποτυχημένου πειράματος με τη λιτότητα που έχει επιδεινώσει την οικονομική κρίση της χώρας. Και τώρα η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται αποφασισμένη να βυθίσει την Ελλάδα στην άβυσσο... Μέχρι τη στιγμή που το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία τον Ιανουάριο, ένας νέος, περισσότερο προσανατολισμένος στην ανάπτυξη συμβιβασμός είχε γίνει πιθανός. Ακόμη και οι σκληροπυρηνικοί Γερμανοί υποστηρικτές της λιτότητας- και ιδιαίτερα η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ- είχαν αρχίσει να επανεξετάζουν τη θέση τους, λόγω των αναμφισβήτητα τραγικών συνεπειών της πολιτικής τους για το ευρώ και τη σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κυβέρνηση του Τσίπρα, με κάποια αιτιολόγηση, μπορούσε να παρουσιάσει τον εαυτό της ως τον καλύτερο εταίρο της Ευρώπης για την εφαρμογή ενός μεγαλεπήβολου προγράμματος μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού της Ελλάδας. Μέτρα για την ανακούφιση των φτωχότερων αντιμετωπίζονταν με μεγάλη συμπάθεια από τις πρωτεύουσες τις ΕΕ...Ο Τσίπρας όμως σπατάλησε την ευκαιρία της Ελλάδας, γιατί δεν κατάλαβε- και δε ήθελε να καταλάβει- τη διαφορά ανάμεσα στην προεκλογική εκστρατεία και τη διακυβέρνηση...Πράγματι, ο Τσίπρας φαίνεται να έχει ξεχάσει την έμφαση που δείχνει η μαρξιστική παράδοση στη διαλεκτική ενότητα της θεωρίας και της πράξης. Αν θες να διαπραγματευτείς μία αλλαγή πλεύσης με τους δανειστές σου, είναι απίθανο να πετύχεις αν καταστρέψεις τη δική σου αξιοπιστία και κομπάζεις και παραληρείς για εκείνους των οποίων τα χρήματα χρειάζεσαι για να αποφύγεις τη χρεοκοπία. 

Ολόκληρο το άρθρο του Fisser στη συνέχεια

ΜΑΗΣ ’68. Η ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ | ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

…Μέσα σε λίγες μέρες το κίνημα των επαναστατών φοιτητών προπαγανδίζει σε όλη τη χώρα την αμφισβήτηση της ιεραρχίας και αρχίζει το γκρέμισμά της εκεί που έμοιαζε περισσότερο αυτονόητη: στο πεδίο της γνώσης και της εκπαίδευσης. Διακηρύσσει και αρχίζει να πραγματοποιεί την αυτόνομη και δημοκρατική αυτοδιεύθυνση των συλλογικών οργάνων.
Αμφισβητεί και κλονίζει σε μεγάλο βαθμό το μονοπώλιο της πληροφόρησης που κατείχαν τα διάφορα κέντρα εξουσίας. Ελέγχει όχι τις λεπτομέρειες αλλά τα θεμέλια και την υπόσταση του σύγχρονου ‘‘πολιτισμου’’: την κοινωνία της κατανάλωσης, το διαχωρισμό ανάμεσα σε χειρώνακτες και διανοούμενους, τον ιερό και απαραβίαστο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και των άλλων ναών της γραφειοκρατικής καπιταλιστικής κουλτούρας

.....

Το πλήρες κείμενο στη συνέχεια

Το εκκρεμές της τραγωδίας

του Κώστα Γ. Μαμέλη

Εκκρεμές για νάρκισσους (σαν Oda a la Alegria) ή για ταπεινούς (σαν Requiem);

Μέσα στο κόμμα ΠΑΣΟΚ, στον θρυμματισμένο περίγυρό του, στα ατάκτως ερριμμένα υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κινήματος, στις (όποιες) ρομαντικές και ουτοπικές συνειδήσεις απέμειναν να ενδιαφέρονται και να αγωνιούν για την πολιτική τύχη του χώρου, εξελίσσεται μια τραγωδία, με «ανοιχτή» και μη δεδομένη την κατάληξή της. Κάτι σαν ζητούμενη «κάθαρση». Μπροστά σε ολιγάριθμο κοινωνικό ακροατήριο.

Κινήσεις πολιτικού αναστοχασμού, ρεύματα νέων ιδεών, ουσιαστικές προτάσεις επιβίωσης, αξιόπιστα σχέδια ανάταξης, η καλή εκδοχή, αλλά ελάχιστη, μικρής αποδοχής, ίσως «συφοριασμένη σαν των Τρώων».

Από την άλλη, πλησμονή, υπερπροσφορά, κλαυσίγελος μικρομεσαίου εσμού, στην κακή εκδοχή των ευάριθμων αυτόκλητων «σωτήρων» του χώρου, που ξεσαλώνουν στις αντιαισθητικές δημόσιες παρουσίες τους, γεμάτες εγωπάθεια, αλλά άδειες από ικανότητες και, κυρίως, με αναξιόπιστες και ανιστόρητες προτάσεις ψευδούς ανασύστασης του ιστορικού σοσιαλιστικού χώρου.

Ο τακτικός ελιγμός Τσίπρα με την «απομάκρυνση» Βαρουφάκη

Το Μέγαρο Μαξίμου κλείνει πλέον προς την «πάση θυσία» επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους-μια συμφωνία όμως την οποία ανεξαρτήτως από την τήρηση ή μη των «κόκκινων γραμμών» που έχουν τεθεί-, θα πρέπει να την διαχειριστεί πολιτικά με δεδομένες τις αντιδράσεις στην ΚΟ του κόμματος και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Τη διαχείριση αυτή δεν θα μπορούσε να κάνει ο κ. Βαρουφάκης ο οποίος αποτελεί «ξένο σώμα» στο ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο απλά.

Ολόκληρο το άρθρο από το H&R στη συνέχεια 

Σαν σήμερα πριν πέντε χρόνια!

Πέρασαν πέντε χρόνια. Και πέρασαν από πάνω μας. Μία αιωνιότητα. Ένας άλλος κόσμος. Κάποιο μακρινό σύμπαν. Η χώρα άλλαξε δραματικά. Και μαζί της αλλάξαμε και εμείς. Η κρίση χορήγησε άλλοθι στις παθογένειες και στα ταπεινότερα των ενστίκτων μας. Τα νομιμοποίησε, τους έδωσε μέχρι και θεσμική έκφραση. Πήρε τα ξένα ρούχα από πάνω μας και σταθήκαμε γυμνοί, για πρώτη φορά, μπροστά σε έναν καθρέφτη που δεν παραμορφώνει. Τρομακτική εικόνα. Έμειναν άδεια τα στόματα και άρχισαν να δαγκώνουν. Στείρα από λόγια, να γεννούν μόνο κραυγές. Συχνά σκέφτομαι ότι, ιστορικά, αυτή η κρίση θα ήταν μία ευκαιρία για να κατακτήσουμε την πιο επώδυνη γνώση, την αυτογνωσία. Θα μετρούσαμε λάθη και πληγές, θα κλείναμε λογαριασμούς με το παρελθόν και θα βαδίζαμε προς το φως. Δεν έγινε έτσι. Στις παρέες συζητάμε και απορούμε: γιατί οι άλλοι, που βρέθηκαν στην ίδια μοίρα με μας, κατάφεραν κάτι; Εμείς πέσαμε στα γόνατα, εκείνοι περπάτησαν μπροστά. Τράβηξαν προς το μέλλον. Εμείς θέλουμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Φταίμε εμείς; Είναι ευθύνη του λαού η τραγωδία του; Πέντε χρόνια μετά, μέσα μου αρχίζω σιγά-σιγά να μετακινώ την ευθύνη από το πλήθος στους λίγους. Στους καχεκτικούς, ανεπαρκείς, επίορκους ηγέτες της δημόσιας ζωής. Αλλά μετά, κοιτάζω γύρω μου, διαβάζω, ακούω και αλλάζω γνώμη. Όλοι φταίμε. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Γιατί η αλήθεια μας ήταν ψεύτικη και οι μύθοι μας σάπιοι.

 Ολόκληρο το άρθρο "Πέντε χρόνια μετά" του Κώστα Γιαννακίδη από το protagon στη συνέχεια

Οι πρόσφυγες δεν χρειάζονται τα δάκρυά μας. Έχουν ανάγκη να σταματήσουμε να τους κάνουμε πρόσφυγες.

1. Οι συνένοχοι των ανθρωπιστικών καταστροφών επιχειρούν να αποδώσουν τις ευθύνες και την αναζήτηση λύσεων στο αποτέλεσμα και όχι στα αίτια της προσφυγιάς, μετά τη νέα τραγωδία στη Μεσόγειο με το πνιγμό 700 και πλέον προσφύγων.
2. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, Του Ηνωμένου Βασιλείου , της Γαλλίας και χώρες του ΝΑΤΟ , έχουν οδηγήσει σε λουτρό αίματος και σε διάλυση μια σειρά από χώρες καθώς και τις κοινωνίες τους .Άνθρωποι αφήνουν πίσω τους τα πάντα αναζητώντας συνέχεια στη ζωή τους, στη δύση.
3. Με το χθεσινό μακάβριο υγρό τάφο του σαπιοκάραβου των δουλεμπόρων με 950 ψυχές στη νότια Ιταλία, καιροσκόποι και κυνικοί πολιτικοί από τη κεντρική Ευρώπη, αλλά και από πρώην ελληνικές κυβερνήσεις εμφανίστηκαν πρόθυμοι σε πρωτοβουλίες υπέρ των προσφύγων!
4. Δεν είχε έπαρση μόνο ο Σαρκοζί που βομβάρδιζε τη Λιβύη και τη Συρία. Ήταν και ελληνικές ηγεσίες, που συνέδραμαν από ελληνικό έδαφος τις αμερικανικές επιδρομές κατά της Λιβύης, που συνέπρατταν στην επέκταση του εμφυλίου στη Συρία, για τη << δημοκρατία>>, και είχαν ανακαλέσει και τον έλληνα πρέσβη από τη Συρία, κατ΄ επιθυμία των χωρών επιδρομέων!
5. Τώρα, ξαφνικά, με την σύμπραξη και της υστερίας των ΜΜΕ που έχουν στήσει μια χυδαία παραπληροφόρηση και επιχειρούν να αναγάγουν ως εχθρούς και της Ελλάδας τους ανθρώπους της προσφυγυγιάς, εμφανίζονται πρόθυμοι να δείξουν ανθρωπισμό, να πιέσουν για μέτρα!
 

Το κόμμα Ιανός

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

kmamelis@yahoo.gr

***

Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τις θεμελιακές ανατροπές που επέφερε, όλα τα πολιτικά κόμματα (του πρωταγωνιστή συμπεριλαμβανομένου) βρίσκονται σε μεγάλο σταυροδρόμι, αναζήτηση νέας ταυτότητας, επιλογή στάσης, πορείας και -τα ηττηθέντα- σε αναζήτηση ηγεσίας.

Πλην όμως, ούτε νέα ταυτότητα ούτε μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον μπορούν να επιλεγούν (να καταγραφούν, έστω) από το ενδημικό (υπό τη γενική του όρου έννοια) κόμμα Ιανός, δηλ. ένα νόθο θεσμό, αναντίστοιχο με το πρωτογενές ιστορικό αίτημα των καιρών.

Η «στρατολόγηση» του ηγετικού κύκλου κάθε κόμματος συνεχίζει να υπακούει σκληρά στον κανόνα της συνάθροισης αλληλοεξαρτώμενων και αποκλινόντων ατομικών (ενίοτε ομαδικών) επιδιώξεων που θέλουν να πραγματωθούν, ενώ περιθωριοποιούνται συνειδήσεις που αρνούνται τον εκμαυλισμό της «ενσωμάτωσης».

Στο κόμμα Ιανός συνεχίζει να επικρατεί η «καταστατική» διγλωσσία, η δημοκρατική «τελετουργία» στην επιφάνεια (ενόσω διαβουκολίζεται η βάση), η συστημική αφαιμαξομετάγγιση.

Μας βαράνε ντέφια...

Οι δεξιοί πιστεύουν μόνο τις μαλ... που τους έμαθαν. Οι αριστεροί πιστεύουν μόνο τις μαλ... που οι ίδιοι ανακάλυψαν. Βολινσκί

***

<<Που το παράξενο; πριν τις εκλογές κανένας δημοσιογράφος δεν ρώτησε ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από που και πως; μετά τις εκλογές όλοι σας είχατε γοητευτοί από το σακάκι του Γιάνη και το κλάμα του Αλέξη! Αν πει κάποιος κάτι, τον αποκαλείτε Γερμανό-τσολιά και ανθέλληνα! Η λογική έχει αποχερετίσει την Ελλάδα. X.M.>>

Ο Επαναπροσδιορισμός της Ελληνικής Κεντροαριστεράς!

Η Ελλάδα, στη σοβούσα παγκόσμια κρίση και στην ρευστότητα των πραγμάτων, μπορεί να έχει κάποια ελπίδα αναστροφής της ελεύθερης πτώσης της, και προόδου,  μόνο με την προοπτική μιας ενωμένης Κεντροαριστεράς και μιας βιώσιμης συνεργασίας ή/και συμπαράταξης με την Αριστερά, που δεν θα είναι ιδεολογικά εξαντλημένη και εν δυνάμει πολιτικά εξουδετερωμένη, αλλά που με υπέρβαση των πολιτικών στερεοτύπων τους και με συντονισμό, θα εργαστούν για να μην μειωθεί καταλυτικά η δυνατότητα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κρίση με όραμα και αποτελεσματικότητα.

Ήρθε η ώρα να πεις τις πρώτες σου αλήθειες κύριε Πρωθυπουργέ!

Kύριε Πρωθυπουργέ.
Ορθά έπραξες και στο πλαίσιο των διμερών επαφών επισκεύτηκες την Ρωσία. Επιστρέφοντας όμως πιστεύουμε ότι έφθασε η ώρα να πεις στον ελληνικό λαό μερικές αλήθειες και να θέσεις τέλος σε μια σειρά από μύθους που οδηγούν και με δική σου ευθύνη τη χώρα σε αδιέξοδο...Οφείλεις τώρα που γνώρισες, έζησες και έμαθες να πεις στον λαό ότι δεν θα μας έδινε κανείς χρήματα το 2010, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα ούτε άλλος κανένας...
Και τελος, θα συμφωνήσεις μαζί μας ότι, δεν μπορεί να εκφράζει την αριστερά η άποψη που θέλει τα βιβλία για τα σχολεία να τα εκδίδει ο στρατός, που θέλει τις παρελάσεις για τις εθνικές επετείους να τις μετατρέπει σε χοροεσπερίδες, που θέλει τη Βουλή να λειτουργεί με τη λογική του ολοκληρωτισμού, που θέλει ο φανατισμός και η πόλωση να αποτελούν κυρίαρχα και καθημερινά στοιχεία της κυβερνητικής επικοινωνίας. 

Ολόκληρο το άρθρο από  το pame mprosta

Η ελληνική ostpolitik

"Το Πεκίνο μπορεί, αλλά δεν θέλει. Η Μόσχα θέλει, αλλά δεν μπορεί. Ωστόσο το άνοιγμα προς Ανατολάς είναι επιβεβλημένο, αφού προς τα κει μετατοπίζεται το κέντρο βάρους του πλανήτη. Αυτό δείχνει και το άρτι ανακοινωθέν κινεζικό πρότζεκτ των θαλάσσιων και χερσαίων «Δρόμων του Μεταξιού», το μεγαλύτερο επενδυτικό σχέδιο δημιουργίας υποδομών στην ιστορία του καπιταλισμού. Και όλοι σπεύδουν να επωφεληθούν..."

Ολόκληρο το άρθρο Γιώργου Δουράκη, αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Αρθρο-«βόμβα» Πανούση για τις καταλήψεις και τη σχέση της Αριστεράς

Μήνυμα μετά τις καταλήψεις και την «κατάργηση» του υπουργείου του

«Αριστερή διακυβέρνηση δεν σημαίνει ανοχύρωτη χώρα» - «Την Αριστερά του Τίποτα δεν την έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος» - «Πώς νοούν οι «καθαρόαιμοι» την «αριστερή Αστυνομία». Να καίγονται οι αστυνομικοί από τους κουκουλοφόρους;»

Συνέχεια στους τριγμούς που έχει προκαλέσει στο εσωτερικό της κυβέρνησης η εισβολή αντιεξουσιαστών στο προαύλιο της Βουλής και η «κατάργηση» του υπουργείου Δημοσίας Τάξης δίνει άρθρο του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών και αρμόδιου για θέματα αστυνομίας Γιάννη Πανούση.

Ο κ. Πανούσης με άρθρο του που δημοσιεύεται στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Τα ΝΕΑ» καταγγέλλει όσους πιστεύουν ότι «Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic) τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία» δύο ημέρες μετά την απόφαση για συγχώνευση του υπουργείου Δημοσίας Τάξης με το υπουργείο Δικαιοσύνης.