Σαν σήμερα πριν πέντε χρόνια!

Πέρασαν πέντε χρόνια. Και πέρασαν από πάνω μας. Μία αιωνιότητα. Ένας άλλος κόσμος. Κάποιο μακρινό σύμπαν. Η χώρα άλλαξε δραματικά. Και μαζί της αλλάξαμε και εμείς. Η κρίση χορήγησε άλλοθι στις παθογένειες και στα ταπεινότερα των ενστίκτων μας. Τα νομιμοποίησε, τους έδωσε μέχρι και θεσμική έκφραση. Πήρε τα ξένα ρούχα από πάνω μας και σταθήκαμε γυμνοί, για πρώτη φορά, μπροστά σε έναν καθρέφτη που δεν παραμορφώνει. Τρομακτική εικόνα. Έμειναν άδεια τα στόματα και άρχισαν να δαγκώνουν. Στείρα από λόγια, να γεννούν μόνο κραυγές. Συχνά σκέφτομαι ότι, ιστορικά, αυτή η κρίση θα ήταν μία ευκαιρία για να κατακτήσουμε την πιο επώδυνη γνώση, την αυτογνωσία. Θα μετρούσαμε λάθη και πληγές, θα κλείναμε λογαριασμούς με το παρελθόν και θα βαδίζαμε προς το φως. Δεν έγινε έτσι. Στις παρέες συζητάμε και απορούμε: γιατί οι άλλοι, που βρέθηκαν στην ίδια μοίρα με μας, κατάφεραν κάτι; Εμείς πέσαμε στα γόνατα, εκείνοι περπάτησαν μπροστά. Τράβηξαν προς το μέλλον. Εμείς θέλουμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Φταίμε εμείς; Είναι ευθύνη του λαού η τραγωδία του; Πέντε χρόνια μετά, μέσα μου αρχίζω σιγά-σιγά να μετακινώ την ευθύνη από το πλήθος στους λίγους. Στους καχεκτικούς, ανεπαρκείς, επίορκους ηγέτες της δημόσιας ζωής. Αλλά μετά, κοιτάζω γύρω μου, διαβάζω, ακούω και αλλάζω γνώμη. Όλοι φταίμε. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Γιατί η αλήθεια μας ήταν ψεύτικη και οι μύθοι μας σάπιοι.

 Ολόκληρο το άρθρο "Πέντε χρόνια μετά" του Κώστα Γιαννακίδη από το protagon στη συνέχεια