Κηρύγματα και ρητορείες *

του Κώστα Γ. Μαμέλη

Μήνας Ιούλιος, ο Καίσαρ του καλοκαιριού με το μεγάλο «πίθο των Δαναΐδων» του. Κουαρτέτο και κρυφτούλι, κάθιδροι σχολιαστές, αγχωμένη αντιπολίτευση, κυβερνητική διελκυστίνδα, κομματική σχιζοφρένεια, κι όπου φτωχός κι η μοίρα του. Το εγχώριο εκκρεμές στα όρια ύπαρξης και ανυπαρξίας. Υβρις της επερχόμενης τραγωδίας. Μέρες που είναι (καλοκαιρινές) στην πόλη του φραπέ και της πυρωμένης ασφάλτου, η πολιτική στροβιλίζει ενδιαφέρουσα κι ελκυστική μέσα στην υπερβολή, τα απίθανα, τα ψυχιατρικά της. Ιδεολογήματα, λαϊκισμός, ψεύδος, απόκρυψη, αλαζονεία, δραματικές ανατροπές κι ο τούρκικος καφές μας (σαν του Αζίζ Νεσίν) στο «ναι και όχι». ΝΑΙ στην Ευρώπη των λαών, στην ισότιμη και ενιαία ευρωζώνη. ΝΑΙ στην Ευρώπη της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της ευημερίας. ΝΑΙ σε μια βιώσιμη λύση εξόδου από την κρίση, με ανάπτυξη, βιώσιμο χρέος, αναδιανομή των βαρών, λιτό βίο, μάχη κατά της ανεργίας. ΟΧΙ στη «γερμανική Ευρώπη» της λιτότητας, στην Ευρώπη των δύο κύκλων, την Ευρώπη του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου, την Ευρώπη των τραπεζών και των πολυεθνικών.

΄Εστω. Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου.Κρίνε για να κριθείς*

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

Ζούμε την πιο ενδιαφέρουσα πολιτική εποχή, στο λυκαυγές του νέου πολιτικού κύκλου της χώρας, μετά τον οριστικό ενταφιασμό της μεταπολίτευσης. Μεταπολίτευση που στον επιθανάτιο ρόγχο της «εξαφάνισε» όλες τις πολιτικές της ηγεσίες και προχτές «σταύρωσε» την τελευταία, οχυρωμένη στο εθνικό Μαζινό της.

Η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται έμφοβοι αφενός ενώπιον μιας σκληρής και μακράς πορείας προσαρμογής στο νέο, γερμανικής κοπής, «πρότυπο» κοινωνικής και οικονομικής ζωής, σε συνθήκες θεσμοποιημένης λιτότητας και αφετέρου (ως αυτονόητη εξέλιξη) μπροστά στο μπερδεμένο κουβάρι της νόθας πολιτικής μας τάξης, που κυριαρχείται από ιδεοληψία, λαϊκισμό, ροπή στο ψεύδος και στην αναξιοπιστία της «εύκολης» λύσης.

Πριν ο δημόσιος λόγος στραφεί στην προσφιλή του μανιέρα, την καταγγελτική (του δραματοποιημένου μανιχαϊσμού) ή τη διδακτική (της «προσευχής του δυτικόφρονος» -Τόλης Νικηφόρου… θα γίνω μια ακόρεστη αγορά, θα ζήσω με την αγωνία του χρήματος, θα βλέπω τη μοναδική διάσταση στα πράγματα…), είναι ανάγκη να στραφούμε στα ουσιώδη και κυρίαρχα.

Το εκκρεμές της τραγωδίας

του Κώστα Γ. Μαμέλη

Εκκρεμές για νάρκισσους (σαν Oda a la Alegria) ή για ταπεινούς (σαν Requiem);

Μέσα στο κόμμα ΠΑΣΟΚ, στον θρυμματισμένο περίγυρό του, στα ατάκτως ερριμμένα υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κινήματος, στις (όποιες) ρομαντικές και ουτοπικές συνειδήσεις απέμειναν να ενδιαφέρονται και να αγωνιούν για την πολιτική τύχη του χώρου, εξελίσσεται μια τραγωδία, με «ανοιχτή» και μη δεδομένη την κατάληξή της. Κάτι σαν ζητούμενη «κάθαρση». Μπροστά σε ολιγάριθμο κοινωνικό ακροατήριο.

Κινήσεις πολιτικού αναστοχασμού, ρεύματα νέων ιδεών, ουσιαστικές προτάσεις επιβίωσης, αξιόπιστα σχέδια ανάταξης, η καλή εκδοχή, αλλά ελάχιστη, μικρής αποδοχής, ίσως «συφοριασμένη σαν των Τρώων».

Από την άλλη, πλησμονή, υπερπροσφορά, κλαυσίγελος μικρομεσαίου εσμού, στην κακή εκδοχή των ευάριθμων αυτόκλητων «σωτήρων» του χώρου, που ξεσαλώνουν στις αντιαισθητικές δημόσιες παρουσίες τους, γεμάτες εγωπάθεια, αλλά άδειες από ικανότητες και, κυρίως, με αναξιόπιστες και ανιστόρητες προτάσεις ψευδούς ανασύστασης του ιστορικού σοσιαλιστικού χώρου.

Το κόμμα Ιανός

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ

kmamelis@yahoo.gr

***

Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα και τις θεμελιακές ανατροπές που επέφερε, όλα τα πολιτικά κόμματα (του πρωταγωνιστή συμπεριλαμβανομένου) βρίσκονται σε μεγάλο σταυροδρόμι, αναζήτηση νέας ταυτότητας, επιλογή στάσης, πορείας και -τα ηττηθέντα- σε αναζήτηση ηγεσίας.

Πλην όμως, ούτε νέα ταυτότητα ούτε μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον μπορούν να επιλεγούν (να καταγραφούν, έστω) από το ενδημικό (υπό τη γενική του όρου έννοια) κόμμα Ιανός, δηλ. ένα νόθο θεσμό, αναντίστοιχο με το πρωτογενές ιστορικό αίτημα των καιρών.

Η «στρατολόγηση» του ηγετικού κύκλου κάθε κόμματος συνεχίζει να υπακούει σκληρά στον κανόνα της συνάθροισης αλληλοεξαρτώμενων και αποκλινόντων ατομικών (ενίοτε ομαδικών) επιδιώξεων που θέλουν να πραγματωθούν, ενώ περιθωριοποιούνται συνειδήσεις που αρνούνται τον εκμαυλισμό της «ενσωμάτωσης».

Στο κόμμα Ιανός συνεχίζει να επικρατεί η «καταστατική» διγλωσσία, η δημοκρατική «τελετουργία» στην επιφάνεια (ενόσω διαβουκολίζεται η βάση), η συστημική αφαιμαξομετάγγιση.

Οι σίγουροι πως θα επιβιώσουν*

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ
kmamelis@yahoo.gr
Χαρακτηριστικός ο τίτλος του ποιητή (* Τίτος Πατρίκιος).

Μας λέει:

Ολο και περισσότεροι εξαγγέλλουν μια καταστροφή πιστεύοντας σ’ αυτή την αναγκαία κάθαρση που θα ξαναγεννήσει καλύτερο τον κόσμο.
Κι αν πρόκειται χώρες ολόκληρες να γίνουν στάχτη χιλιάδες άνθρωποι να χαθούν δεν τους πολυνοιάζει.
Την ιστορία, λένε, την ξεγεννά η βία σίγουροι πως αυτοί θα επιβιώσουν
οπότε θα αναλύσουν πάλι τη νέα κατάσταση θα γράψουν το μυθιστόρημα, το χρονικό της, ή θα συνθέσουν μια ποιητική εποποιία όπου θα υμνούνται όσοι θυσιάστηκαν και θα δοξάζονται όσοι εξουσιάζουν.

Εχω ξαναγράψει ότι οι επίγονοι στην Ιστορία δεν είχαν καλή τύχη. (Γνωστότεροι οι επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που σπατάλησαν μιαν αυτοκρατορία σε βωμούς ευτελών ηδονών).