 |
| ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Γ. ΜΑΜΕΛΗ |
Ζούμε την πιο ενδιαφέρουσα πολιτική εποχή, στο λυκαυγές του νέου πολιτικού κύκλου της χώρας, μετά τον οριστικό ενταφιασμό της μεταπολίτευσης. Μεταπολίτευση που στον επιθανάτιο ρόγχο της «εξαφάνισε» όλες τις πολιτικές της ηγεσίες και προχτές «σταύρωσε» την τελευταία, οχυρωμένη στο εθνικό Μαζινό της.
Η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται έμφοβοι αφενός ενώπιον μιας σκληρής και μακράς πορείας προσαρμογής στο νέο, γερμανικής κοπής, «πρότυπο» κοινωνικής και οικονομικής ζωής, σε συνθήκες θεσμοποιημένης λιτότητας και αφετέρου (ως αυτονόητη εξέλιξη) μπροστά στο μπερδεμένο κουβάρι της νόθας πολιτικής μας τάξης, που κυριαρχείται από ιδεοληψία, λαϊκισμό, ροπή στο ψεύδος και στην αναξιοπιστία της «εύκολης» λύσης.
Πριν ο δημόσιος λόγος στραφεί στην προσφιλή του μανιέρα, την καταγγελτική (του δραματοποιημένου μανιχαϊσμού) ή τη διδακτική (της «προσευχής του δυτικόφρονος» -Τόλης Νικηφόρου… θα γίνω μια ακόρεστη αγορά, θα ζήσω με την αγωνία του χρήματος, θα βλέπω τη μοναδική διάσταση στα πράγματα…), είναι ανάγκη να στραφούμε στα ουσιώδη και κυρίαρχα.
