 |
| του Κώστα Γ. Μαμέλη |
Συνέβη προχτές στη φτωχική πολιτική γειτονιά μας, όπου με συλλογή υπογραφών (κλασσικό μέσο φραξιονισμού), η Παναρίτη «εξαναγκάστηκε» σεπαραίτηση από την εκπροσώπηση στο ΔΝΤ (αφού προηγήθηκε, ως προεόρτιο, δεκάωρο «ξύλο» στον «διασωθέντα» Ταγματάρχη).
Οι υπογραφές βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ επέτυχαν «νίκη», δείχνοντας (εκ των υστέρων) αξιοθαύμαστη ανακλαστική αντίδραση για όσους «εφάπτονται» των μισητών μνημονίων.
Απολύτως ετεροχρονισμένα (και αφού ανέχτηκαν αρκετές δεκάδες «εφαπτόμενων» στη βουλή και στην κυβέρνηση) ποιούμενοι την ανάγκη φιλοτιμία (ξέρουν αυτοί την ανάγκη),βρήκαν στο πρόσωπο Παναρίτη έναν εύκολο και αρκούντως ευάλωτο αντίπαλο.
Δεν σκέπτονται ότι ο πραγματικός ηττημένος είναι «η συλλογική απόφαση» της πιο βαριάς κυβερνητικής ομάδας;
Δεν αναλογίζονται ότι «ακύρωσαν» τον πανταχόθεν βαλλόμενο υπουργό Βαρουφάκη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κρίσιμη θέση του στην σημαντικότερη φάση της - κατ΄ αυτούς- αντιμνημονιακής μάχης;
