Καλό ταξίδι φίλε Κώστα!

Πέρασα σήμερα για μια δουλειά μέσα από το πανεπιστήμιο. Κάποιοι διαδήλωναν για τις περικοπές των οικονομικών των ιδρυμάτων! Φοιτητές και φοιτήτριες μπροστά στις σχολές σε πηγαδάκια τσακώνονταν, συζητούσαν, πειράζονταν. Όπως εκείνο τον παλιό καλό καιρό! Στα πρόσωπά τους είδα όλους εμάς. Με μακριά πλούσια μαλλιά, γένια, τζιν και τζάκετ. Είδα εσένα, τον Ηλία, τη Μαρία, τη Λίτσα, το Μανόλη, το Λαγό, το Βασίλη, την Πόπη, τη Λενιώ! Όλη εκείνη την παρέα, τότε που "συνομοτούσαμε" για να αλλάξουμε τον κόσμο! Χθες αργά έμαθα για τον χαμό του Ηλία! Έφυγε κι΄ αυτός πριν ένα χρόνο και δεν το έμαθε κανείς μας. Βιαζόμουν να πάω στο γραφείο για να σου τηλεφωνήσω. Είχα έτοιμα και δυο πορτραίτα σου που θα τα έφερνα στις 28 Οκτώβρη. Δεν πρόλαβα να σου τηλεφωνήσω. Στο κινητό μου έφερνε τη θλιβερή είδηση άλλος φίλος. Έφυγες το πρωί. Αύριο θα πούμε το στερνό αντίο. Φίλε Κώστα ήσουν και έμεινες αγνός ιδεολόγος, αγωνιστής και έντιμος σε όλη σου τη ζωή. Η τύχη δυστυχώς δεν σε αντάμειψε όπως το άξιζες! Καλό ταξίδι φίλε! Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και βαθιά εκτίμηση! Όρθιο, όπως εκείνο τον παλιό αξέχαστο καιρό της νιότης!

Γιώργος

Απεβίωσε ο Χρήστος Τομαράς, επί χρόνια μέλος του ΣΑΕ

Με μεγάλη μου θλίψη πληροφορήθηκα τον θάνατο του Χρήστου Τομαρά. Θα τον θυμάμαι ως ένα ευγενικό και ακούραστο συνάδελφο στο Προεδρείο του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού. Ο Χρήστος Τομαράς, ιδρυτικό μέλος του ΣΑΕ και επί σειρά ετών Συντονιστής της Περιφέρειας Βόρειας και Νότιας Αμερικής συνέβαλε αποφασιστικά στη συλλογική προσπάθεια ανάδειξης του ελληνισμού της διασποράς  στις χώρες εγκατάστασης. Οι συνάδελφοι και οι Έλληνες του εξωτερικού θα τον θυμόμαστε πάντα! Ας είναι ελαφρύ το χώμα! Καλό ταξίδι Χρήστο!

Γιώργος Παπαδόπουλος

π. Γραμματέας ΣΑΕ 

.

Αναδημοσίευση από τον Δορυφόρο

Πέθανε ο παλαίμαχος πολιτικός και θεμελιωτής του SPD Egon Bahr!

Σε ηλικία 93 ετών πέθανε χθες ο παλαίμαχος πολιτικός και θεμελιωτής του SPD Egon Bahr! Ο Egon Bahr ήταν στενός συνεργάτης του Willy Brandt, συνδιαμορφωτής της Ostpolitik και αρχιτέκτονας της Γερμανικής ενοποίησης. Έφυγε ένα από τα τελευταία προπύργια της αριστερής ριζοσπαστικής Σοσιαλδημοκρατίας, αγωνιστής της ειρήνης  και γνήσιος Ευρωπαίος! Οραματιστής μιας άλλης Ευρώπης! Της Ευρώπης του Βίλλι Βραντ, του Σμιτ και του Μιτεράν! Είδος πολιτικού που σπάνια συναντά κανείς στις μέρες μας! (Γ.Π.)

Λυχνίας σβησθείσης πάση γυνή ομοία!

Ο Διογένης ο κυνικός φιλόσοφος ήταν πόντιος από την Σινώπη που τον εξόρισαν, γιατί παραχάραξε το τοπικό νόμισμα. Ο πατέρας του ο Ικεσίας ήταν ο επόπτης του νομισματοκοπείου. Ανήκει στους λεγόμενους κυνικούς φιλοσόφους (κύων=σκύλος) και κυκλοφορούσε στην Αθήνα ξυπόλυτος, κοιμόταν σε ένα πιθάρι. Κάποτε τον έπιασαν αιχμάλωτο Αιγινήτες πειρατές και τον πούλησαν σαν δούλο σε έναν πλούσιο Κορίνθιο. Εκεί έκανε τον δάσκαλο των παιδιών. Τον αγάπησαν και το αφεντικό του τον ελευθέρωσε, αλλά πήγαινε εκεί τα καλοκαίρια. Ο Πλάτων τον αποκαλούσε «μαινόμενο Σωκράτη». Οι κυνικοί φιλόσοφοι είχαν για έμβλημά τους έναν σκύλο και πρέσβευαν την απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων, την απόρριψη κάθε εξουσίας και την απόλυτη ελευθερία του ατόμου. Θα λέγαμε ότι ήταν ο αναρχικός της αρχαιότητας, δεν πίστευε σε θεσμούς (κυβέρνηση, ατομική ιδιοκτησία, γάμο, θρησκεία). Πίστευε ότι ο άνθρωπος επινοεί τις τεχνητές ανάγκες και υποδουλώνεται σε αυτές τελικά. 

Την εποχή που ζούσε στην Κόρινθο μεσουρανούσε η περίφημη Λαΐς, όμορφη, μορφωμένη, καλλιεργημένη, κατέθεταν περιουσίες στα πόδια της για μια βραδιά μαζί της. Ο Διογένης μιλούσε περιφρονητικά για αυτήν, οπότε η Λαίς αποφάσισε να τον εκδικηθεί. Τον κάλεσε να περάσει μαζί της ένα βράδυ χωρίς να πάρει αμοιβή. Πράγματι πήγε, αλλά στο σκοτεινό δωμάτιο της τον περίμενε η πιο άσχημη υπηρέτρια. Την επόμενη μέρα όλοι συζητούσαν για το πάθημά του. Τότε είπε το περίφημο: Λυχνίας σβησθείσης πάση γυνή ομοία…..

ΠΗΓΗ: Γιώτα Ιωακειμίδου από το facebook

4η Αυγούστου! Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις!

"Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζει δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς, ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήσει ο Μεταξάς!"

Β.Στεφανόπουλος Βουλευτής Ηλείας  

.

Μετά το δημοψήφισμα παρωδία του 35 και την εγκαθίδρυση στο θρόνο με 97% του Γεωργίου Β΄, της αδυναμίας συγκρότησης κυβέρνησης λόγω του εθνικού διχασμού, πρωθυπουργός ορίστηκε από τον Βασιλιά, χωρίς τη γνώμη της Βουλής ο Ιωάννης Μεταξάς. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι το "Κόμμα των Φιλελευθέρων" έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά, το «Λαϊκό Κόμμα» έριξε ψήφο ανοχής, ενώ οι βουλευτές του "Παλλαϊκού Μετώπου" και οι Γεώργιος Παπανδρέου, Κ. Βλαχοθανάσης και Α. Δενδρινός καταψήφισαν. 

Εβδομήντα εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 4η Αυγούστου του 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς επέβαλε τη δικτατορία του με τις ευλογίες του Παλατιού. Εβδομήντα εννέα χρόνια και η ιδεολογία του καθεστώτος του συνεχίζει να είναι τόσο οικεία και γνώριμη. Η αντίληψη περί ανωτερότητας του ελληνικού πολιτισμού, βαθιά ριζωμένη ακόμη και σήμερα σε πολλούς Έλληνες είναι μεταξικής προέλευσης!  

Ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας. Μπορεί κάτω από την λαϊκή απαίτηση να είπε το ΟΧΙ. Να μην συντάχθηκε με τους ιδεολογικούς συντρόφους του, οι Έλληνες όμως δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι κατέστειλε αυτό που ένας Βρετανός πρεσβευτής χαρακτήρισε "Βασιλέα των σπορ στην Ελλάδα": την πολιτική! (Γ.Π.)

ΜΑΗΣ ’68. Η ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ | ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

…Μέσα σε λίγες μέρες το κίνημα των επαναστατών φοιτητών προπαγανδίζει σε όλη τη χώρα την αμφισβήτηση της ιεραρχίας και αρχίζει το γκρέμισμά της εκεί που έμοιαζε περισσότερο αυτονόητη: στο πεδίο της γνώσης και της εκπαίδευσης. Διακηρύσσει και αρχίζει να πραγματοποιεί την αυτόνομη και δημοκρατική αυτοδιεύθυνση των συλλογικών οργάνων.
Αμφισβητεί και κλονίζει σε μεγάλο βαθμό το μονοπώλιο της πληροφόρησης που κατείχαν τα διάφορα κέντρα εξουσίας. Ελέγχει όχι τις λεπτομέρειες αλλά τα θεμέλια και την υπόσταση του σύγχρονου ‘‘πολιτισμου’’: την κοινωνία της κατανάλωσης, το διαχωρισμό ανάμεσα σε χειρώνακτες και διανοούμενους, τον ιερό και απαραβίαστο χαρακτήρα του πανεπιστημίου και των άλλων ναών της γραφειοκρατικής καπιταλιστικής κουλτούρας

.....

Το πλήρες κείμενο στη συνέχεια

Φοβᾶμαι...

Ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967 ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός και οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος καταλύουν το δημοκρατικό πολίτευμα και επιβάλλουν στρατιωτική δικτατορία. Επιβάλουν σιωπή στον ελληνικό λαό!
Δεν είναι λίγοι αυτοί που κυνηγήθηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, ταλαιπωρήθηκαν. Αυτοί που ακόμη και με τη σιωπή τους έδειχναν την αντίθεσή τους στο φασισμό! Και βέβαια, όχι λίγοι εκείνοι που δεν "γνώριζαν, δεν άκουγαν, δεν έβλεπαν" και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας "δώστε τη χούντα στο λαό!" Ενδεικτικό το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη που ακολουθεί! (Γ.Π.)

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Η ανθρώπινη φύση δεν μπόρεσε να κατανοήσει τη σταύρωση!

Το γεγονός ότι ο Ιησούς μπήκε στην Ιερουσαλήμ «μετά Βαΐων και κλάδων» και λίγες μέρες μετά βγήκε από αυτή με ένα σταυρό στην πλάτη, έχει τη ρεαλιστική εξήγησή του:
Εκείνοι περίμεναν Μεσσία, δηλαδή έναν σωτήρα που με το μαγικό ραβδί του θα τους γλύτωνε από τα βάσανα του κόσμου, και Εκείνος τους πέταξε στο πρόσωπο το τρομερό: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι».
Με άλλα λόγια τους είπε: «Στην Ιερουσαλήμ ήρθα για να σωθώ ΕΓΩ, (ως άλλος Οιδίποδας). Αν ΕΣΕΙΣ θέλετε να σωθείτε ξεχάστε το δικό μου σταυρό και πάρτε το δικό ΣΑΣ στον ώμο».

Σε κάθε άνθρωπο, που ένιωσε ή νιώθει «ξένος»!

Μάρτης του 1961. Παραμονές της 25ης Μαρτίου.
Τελευταία τάξη στο Δημοτικό και περίμενα πως και πως να γίνω… Σημαιοφόρος γιατί ήμουν και η… καλύτερη μαθήτρια. Μόνο από τον Τάκη τον «ψηλέα» κινδύνευα, αλλά ο Τάκης ήταν φίλος μου κολλητός και δεν θα με πονούσε αν μου «έπαιρνε» την Σημαία γιατί είχαμε μεγαλώσει σε μια γειτονιά, γιατί πηγαίναμε μαζί στο σχολείο και γιατί πλακωνόταν στο ξύλο, με όποιον τολμούσε να με κοροϊδέψει «Παλιορώσα» και «Βρωμοσταλινίτσα» και «Σκατοβουλγαρίτσα» και γιατί, όταν κάποτε η κυρία Γεωργία της B’ Δημοτικού όταν αντί για «καλημέρα» ξεχάστηκα και είπα «добрый день» μου είπε «βγάλε την… γλώσσα σου» (αντί να μου πει «άπλωσε το χέρι σου»… και μου έδωσε μια βιτσιά στη γλώσσα για τιμωρία, τότε ο Τάκης ο «ψηλέας», με χάϊδεψε στο μάγουλο και μου είπε: «Μην κλαις Άννα, εγώ μια μέρα, όταν θα πάω φαντάρος και θα’ μαι Ταγματάρχης σαν τον μπαμπά μου, και θάχω κατάδικό μου όπλο… θα την σκοτώσω αυτήν». Και τον Τάκη τον αγαπούσα ακόμη πιο πολύ από τότε, γιατί μου είπε «μην κλαις», ενώ εγώ δεν έκλαιγα, αλλά ο Τάκης το κατάλαβε πόσο πολύ πονούσα και γιατί ο Τάκης δεν είχε μπαμπά… είχε πεθάνει λέει, σε ένα νησί…. και πράγματι ήταν κάτι πολύ σπουδαίο όταν ζούσε »Ταγματάρχης του… ΕΛΑΣ»… μου έλεγε ο μπαμπάς μου… και εγώ τον διόρθωνα «Ταγματάρχης της…. Ελλάς» … Κι εκείνος, χαμογελώντας «Οχι Άννιτσκα, του ΕΛΑΣ»… και με χάϊδευε στο μάγουλο, όπως ο Τάκης ο «ψηλέας»…. με αγάπη δηλαδή. Τώρα, στην ωριμότητα μου, που το σκέφτομαι, θα πρέπει πολύ να προβληματίστηκαν οι δάσκαλοί μας για το ποιος θα «κρατούσε» την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίο … Η κόρη του… «Ρώσου»; ή ο γιος του… Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ; και βρήκαν την λύση:

Διεθνής ημέρα της γυναίκας! Λουλούδια αντί ισότητας;

Ο τίτλος από την Frankfurter Rundschau. Η ημέρα αυτή, σχεδόν σε όλο τον κόσμο γιορτάζεται λίγο μπερδεμένα. Λίγο σαν γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, λίγο σαν γιορτή της μητέρας, λίγο σαν πολιτική εκδήλωση. Σαν να μην υπάρχουν προβλήματα, εγχώρια, διεθνή και τριτοκοσμικά. Ενδεικτικό το σκίτσο με τη θέση της γυναίκας χθες και σήμερα, στον ευρωπαϊκό χώρο. Γιατί στην Ρουάντα και το Λεσόθο, ούτε που να το σκέφτεσαι! Γ.Π.)

Ε