Μάρτης του 1961. Παραμονές της 25ης Μαρτίου.
Τελευταία τάξη στο Δημοτικό και περίμενα πως και πως να γίνω… Σημαιοφόρος γιατί ήμουν και η… καλύτερη μαθήτρια. Μόνο από τον Τάκη τον «ψηλέα» κινδύνευα, αλλά ο Τάκης ήταν φίλος μου κολλητός και δεν θα με πονούσε αν μου «έπαιρνε» την Σημαία γιατί είχαμε μεγαλώσει σε μια γειτονιά, γιατί πηγαίναμε μαζί στο σχολείο και γιατί πλακωνόταν στο ξύλο, με όποιον τολμούσε να με κοροϊδέψει «Παλιορώσα» και «Βρωμοσταλινίτσα» και «Σκατοβουλγαρίτσα» και γιατί, όταν κάποτε η κυρία Γεωργία της B’ Δημοτικού όταν αντί για «καλημέρα» ξεχάστηκα και είπα «добрый день» μου είπε «βγάλε την… γλώσσα σου» (αντί να μου πει «άπλωσε το χέρι σου»… και μου έδωσε μια βιτσιά στη γλώσσα για τιμωρία, τότε ο Τάκης ο «ψηλέας», με χάϊδεψε στο μάγουλο και μου είπε: «Μην κλαις Άννα, εγώ μια μέρα, όταν θα πάω φαντάρος και θα’ μαι Ταγματάρχης σαν τον μπαμπά μου, και θάχω κατάδικό μου όπλο… θα την σκοτώσω αυτήν». Και τον Τάκη τον αγαπούσα ακόμη πιο πολύ από τότε, γιατί μου είπε «μην κλαις», ενώ εγώ δεν έκλαιγα, αλλά ο Τάκης το κατάλαβε πόσο πολύ πονούσα και γιατί ο Τάκης δεν είχε μπαμπά… είχε πεθάνει λέει, σε ένα νησί…. και πράγματι ήταν κάτι πολύ σπουδαίο όταν ζούσε »Ταγματάρχης του… ΕΛΑΣ»… μου έλεγε ο μπαμπάς μου… και εγώ τον διόρθωνα «Ταγματάρχης της…. Ελλάς» … Κι εκείνος, χαμογελώντας «Οχι Άννιτσκα, του ΕΛΑΣ»… και με χάϊδευε στο μάγουλο, όπως ο Τάκης ο «ψηλέας»…. με αγάπη δηλαδή. Τώρα, στην ωριμότητα μου, που το σκέφτομαι, θα πρέπει πολύ να προβληματίστηκαν οι δάσκαλοί μας για το ποιος θα «κρατούσε» την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίο … Η κόρη του… «Ρώσου»; ή ο γιος του… Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ; και βρήκαν την λύση:
Τελευταία τάξη στο Δημοτικό και περίμενα πως και πως να γίνω… Σημαιοφόρος γιατί ήμουν και η… καλύτερη μαθήτρια. Μόνο από τον Τάκη τον «ψηλέα» κινδύνευα, αλλά ο Τάκης ήταν φίλος μου κολλητός και δεν θα με πονούσε αν μου «έπαιρνε» την Σημαία γιατί είχαμε μεγαλώσει σε μια γειτονιά, γιατί πηγαίναμε μαζί στο σχολείο και γιατί πλακωνόταν στο ξύλο, με όποιον τολμούσε να με κοροϊδέψει «Παλιορώσα» και «Βρωμοσταλινίτσα» και «Σκατοβουλγαρίτσα» και γιατί, όταν κάποτε η κυρία Γεωργία της B’ Δημοτικού όταν αντί για «καλημέρα» ξεχάστηκα και είπα «добрый день» μου είπε «βγάλε την… γλώσσα σου» (αντί να μου πει «άπλωσε το χέρι σου»… και μου έδωσε μια βιτσιά στη γλώσσα για τιμωρία, τότε ο Τάκης ο «ψηλέας», με χάϊδεψε στο μάγουλο και μου είπε: «Μην κλαις Άννα, εγώ μια μέρα, όταν θα πάω φαντάρος και θα’ μαι Ταγματάρχης σαν τον μπαμπά μου, και θάχω κατάδικό μου όπλο… θα την σκοτώσω αυτήν». Και τον Τάκη τον αγαπούσα ακόμη πιο πολύ από τότε, γιατί μου είπε «μην κλαις», ενώ εγώ δεν έκλαιγα, αλλά ο Τάκης το κατάλαβε πόσο πολύ πονούσα και γιατί ο Τάκης δεν είχε μπαμπά… είχε πεθάνει λέει, σε ένα νησί…. και πράγματι ήταν κάτι πολύ σπουδαίο όταν ζούσε »Ταγματάρχης του… ΕΛΑΣ»… μου έλεγε ο μπαμπάς μου… και εγώ τον διόρθωνα «Ταγματάρχης της…. Ελλάς» … Κι εκείνος, χαμογελώντας «Οχι Άννιτσκα, του ΕΛΑΣ»… και με χάϊδευε στο μάγουλο, όπως ο Τάκης ο «ψηλέας»…. με αγάπη δηλαδή. Τώρα, στην ωριμότητα μου, που το σκέφτομαι, θα πρέπει πολύ να προβληματίστηκαν οι δάσκαλοί μας για το ποιος θα «κρατούσε» την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίο … Η κόρη του… «Ρώσου»; ή ο γιος του… Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ; και βρήκαν την λύση:
