 |
| του Κώστα Μαμέλη |
Ενώ η
«διεύθυνση» Τσίπρα εξαντλεί το «υπερόπλο» (Βαρουφάκης), «εργαλειοποιεί»
την Αριστερά και πρωταγωνιστεί (θετικά και αρνητικά) στην πολιτική ζωή,
είναι διδακτικό να βυθιζόμαστε δημιουργικά στο παρελθόν, αντλώντας
σύνεση, αναστοχασμό, διδάγματα για το μέλλον που δεν περιμένει και
πιέζεται αμείλικτα προς νεοφιλελεύθερους δρόμους (νομοτελειακούς;), κάτι
σαν το στίχο του Νιόνιου «Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου
μελαγχολία».
Ο ακροτελεύτιος
στίχος («Ερχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις με ποιους θα πας και
ποιους θ' αφήσεις») αρμόζει στα ορφανά και περιφερόμενα συντρίμμια του
ελληνικού σοσιαλιστικού εγχειρήματος.
Στην πρόσφατη ιστορία δύο συνέδρια - οδηγοί σημάδεψαν το σοσιαλιστικό χώρο. Ας τα μελετήσουμε.
Το 1969
στο Issy - les - Moulineaux, το ιστορικό κόμμα των Ζαν Ζορές και Λεόν
Μπλουμ (SFIO) έγινε Parti Socialiste Francais (Γαλλικό Σοσιαλιστικό
Κόμμα).
