Μεσόγειος...ένα υδάτινο νεκροταφείο

της Κατερίνας Αυξεντίου*

Η Μεσόγειος κατάπιε ξανά 700 κακορίζικους. Λίγοι πάνω λίγοι κάτω δεν έχει καμία σημασία. Αν θα τους φάνε τα ψάρια έξω από την Τρίπολη, τη Χίο ή τη Λαμπεντούζα και πάλι δεν έχει σημασία. Δεν πρόκειται για Ευρωπαίους και γι' αυτό τα αίτια δεν θα αναζητηθούν και ως είθισται δεν θα αποδοθούν ευθύνες. Άλλωστε οι μόνοι υπεύθυνοι είναι αυτοί οι ίδιοι που τόλμησαν να ονειρευτούν ότι ίσως μπορέσουν να βρούνε κάτω από τον ευρωπαϊκό ήλιο μια θέση. Όχι για να λιαστούν αλλά για να ζήσουν. Αυτοί όμως "εξαφανίστηκαν" και μαζί με αυτούς οι υπαίτιοι. Όσοι, δηλαδή, έχουν την πολιτική, οικονομική και ηθική ευθύνη, παρήγαγαν τα αίτια γι' αυτό το θλιβερό φαινόμενο και που παραμένουν στο απυρόβλητο.

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”»…

Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου...»

Ολόκληρο το άρθρο του  Gazmend Kapllani 

ΦΡΙΚΗ και ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Tην ευαισθησία μας, σχολίασε φίλη, την εξαντλήσαμε ούτως ή άλλως με την τραγωδία στο Κονέκτικατ. Βλέπεις συνέπεσαν και τα ΜΜΕ έκαναν την επιλογή τους. Κρίμα για τα παιδάκια που δολοφονήθηκαν στο σχολείο ....κρίμα και για τα παιδάκια που κατάπιε η θάλασσα χωρίς να προλάβουν να μάθουν τι σημαίνει ....να πηγαίνεις σχολείο!