Μια κοινωνία που αμφισβητεί τα κεκτημένα, διολισθαίνει αναπόφευκτα στην οπισθοδρόμηση.
Η κριτική που ακολούθησε τις πρόσφατες δηλώσεις της κ. Καρυστιανού δεν ήταν προϊόν πολιτικής εμπάθειας, αλλά απόρροια του ίδιου του περιεχομένου τους. Η προσπάθεια ανασκευής, άλλωστε, δεν βασίστηκε στην αναγνώριση μιας αστοχίας, αλλά στην προσφιλή τακτική της «διαστρέβλωσης». Μετατοπίζοντας την ευθύνη στους δημοσιογράφους και σε μια «φοβισμένη» ελίτ, η ίδια κατέφυγε σε μια δοκιμασμένη συνταγή του συστήματος που υποτίθεται ότι αντιμάχεται.
Η κ. Καρυστιανού εισήλθε στον δημόσιο χώρο ως σύμβολο του αιτήματος για δικαιοσύνη. Όσο ο λόγος της παρέμενε στο πεδίο της ηθικής αγανάκτησης, κατάφερνε να συσπειρώνει ετερόκλητα ακροατήρια. Εκεί βρισκόταν η ισχύς της.
Ωστόσο, οι διαψεύσεις περί πολιτικής καθόδου προσέκρουαν στην πραγματικότητα. Η συστηματική παρέμβασή της σε κάθε πολιτικό ζήτημα, οι γενικεύσεις και οι απόλυτες κρίσεις, δεν παρέπεμπαν σε μια μονοθεματική διεκδίκηση, αλλά σε μια πολιτική φιλοδοξία χωρίς σαφές ιδεολογικό στίγμα.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι η ίδια η πολιτική εμπλοκή, αλλά η αποκάλυψη ενός κενού περιεχομένου τη στιγμή που ο λόγος της έγινε συγκεκριμένος.
Η θέση ότι το αναφαίρετο δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση μπορεί να τεθεί σε «διαβούλευση» δεν αποτελεί αφέλεια. Είναι καθαρή πολιτική τοποθέτηση. Ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον διεθνή συντηρητικό λόγο που επιχειρεί να μετατρέψει τις καθολικές κατακτήσεις σε αντικείμενο πλειοψηφικής διαπραγμάτευσης.
Τα δικαιώματα δεν αναστέλλονται στο όνομα μιας αφηρημένης «ηθικής». Όταν αυτό συμβαίνει, δεν μιλάμε για πλουραλισμό, αλλά για οπισθοδρόμηση. Και όταν η οπισθοδρόμηση βαφτίζεται «ουδετερότητα», τότε πρόκειται για πολιτική εξαπάτηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο λόγος της κ. Καρυστιανού την κατατάσσει αντικειμενικά σε ένα συντηρητικό και εντέλει ακροδεξιό μοτίβο, αμφισβήτηση καθολικών κεκτημένων και επίκληση της πλειοψηφικής ηθικής.
Όσο μιλά συγκεκριμένα, τόσο το έρεισμά της εξασθενεί. Ο προοδευτικός χώρος απομακρύνεται, καθώς γι’ αυτόν η δικαιοσύνη είναι αδιανόητη χωρίς αυτοδιάθεση. Τα δε συντηρητικά στρώματα σπάνια αναζητούν νέους εκφραστές όταν υπάρχουν οι παραδοσιακοί φορείς.
Χωρίς πολιτική επάρκεια και κοινωνικές συμμαχίες, η πολιτική απογύμνωση είναι προδιαγεγραμμένη. Μια πορεία που ξεκίνησε με σημαία τη δικαιοσύνη, κινδυνεύει πλέον να την μετατρέψει σε απλό πρόσχημα.
Στην πολιτική αρένα, όπου ο λόγος έχει ήδη δοκιμαστεί, ο ανταγωνισμός δεν συγχωρεί επικαλύψεις. Όταν οι ίδιες θέσεις εκφέρονται από διαφορετικά πρόσωπα, η σύγκρουση παύει να είναι ζήτημα ιδεών και γίνεται ζήτημα επιβίωσης.
Ο δρόμος είναι μακρύς και το παιχνίδι σκληρό.
