Η άνοδος του τραμπισμού, είτε στις ΗΠΑ είτε ως παγκόσμιο πολιτικό ρεύμα, αμφισβητεί βασικές αρχές της Δημοκρατίας και του Διεθνούς Δικαίου. Η ρητορική και η πρακτική του τραμπισμού συχνά περιλαμβάνουν την υπονόμευση θεσμών, την περιφρόνηση των διεθνών συμφωνιών και μια εθνικιστική, μονομερή προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις.
Ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Ερντογάν είναι οι κύριοι εκπρόσωποι αυτής της νέας πολιτικής πραγματικότητας, όπου η εξουσία συγκεντρώνεται, η δικαιοσύνη ελέγχεται και η ελευθερία του Τύπου καταπατάται. Στην Τουρκία, η προφυλάκιση του Εκρέμ Ιμάμογλου, οι συλλήψεις δημοσιογράφων και η φίμωση κάθε αντιπολιτευτικής φωνής αποδεικνύουν την αυταρχική πορεία του καθεστώτος.
Η αποδυνάμωση των θεσμών και η κυριαρχία του αυταρχισμού απειλούν να μετατρέψουν τις διεθνείς σχέσεις σε μια λογική «ο ισχυρός επιβάλλει το δίκιο του». Ωστόσο, η ελπίδα παραμένει ζωντανή. Η μαζική συμμετοχή 15 εκατομμυρίων πολιτών στις εσωκομματικές εκλογές που ανέδειξαν τον Ιμάμογλου στην ηγεσία του κόμματός του δείχνει ότι η κοινωνία δεν σιωπά. Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και η αντίσταση απέναντι στον αυταρχισμό αποτελούν σημάδια πως οι δημοκρατικές αξίες δεν έχουν χαθεί.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η δημοκρατία δεν καταλύεται εύκολα όταν υπάρχει λαϊκή κινητοποίηση. Το ερώτημα είναι αν αυτές οι δυνάμεις θα καταφέρουν να μετατρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε πολιτική αλλαγή πριν η αυταρχική πορεία γίνει μη αναστρέψιμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου